Erfgenaam van een lege hemel. De literair-kritische nalatenschap van Kees Fens (1929-2008)

Abstract

Een paar dagen na zijn dood op 14 juni 2008 was op de Nederlandse televisie een film over ‘literatuurpaus’ Kees Fens te zien. De titel was veelzeggend: Erfgenaam van een lege hemel. [2] De gezaghebbende literatuurcriticus, bekend, zelfs bewonderd om zijn recensies, essays en cultuurkritische artikelen in de Volkskrant, kwam zelf uitvoerig aan het woord en maakte, tegen het einde van zijn leven, een mistroostige slotbalans op: hij had zijn tijd overleefd. ‘De hemel is (..) in scherven naar beneden gekomen’.